ARAŞTIRMA VE SINIRLILIKLAR
Mirror'ın ardındaki araştırma notları
Mirror; yansıtıcı sorgulama, davranış gözlemi, anlatı pratiği ve sistem düşüncesinden beslenir. Doğrulanmış bir klinik müdahale olduğunu iddia etmez; sınırlılıkları açıkça ortaya konmuş bir ürün deneyimi olarak değerlendirilmelidir.
İlham kaynakları, eşdeğerlik iddiası değil
Yansıtıcı pratiğin eğitimde, mesleki öğrenmede ve karar vermede uzun bir geçmişi vardır. Mirror, insanların deneyimlerini, dillerini, varsayımlarını ve eylemlerini inceleyerek öğrenebileceği yönündeki genel fikirden yararlanır. Bir alandan ilham almak, o alanın mesleki pratiğini sunmakla aynı şey değildir.
- Yansıtıcı pratik ve deneyimsel öğrenme.
- Davranış gözlemi ve örüntü tanıma.
- Anlatı araştırması: insanların dil aracılığıyla anlamı nasıl düzenlediği.
- Sistem düşüncesi: pekiştirici döngüleri, gerilimleri ve alternatifleri aramak.
Değerlendirme ilkeleri
Asıl soru, Mirror'ın tanı koyup koyamayacağı değildir. Koyamaz. Asıl sorular şunlardır: İnsanlar isabetli bir fark ediş yaşıyor mu? Sistem, kanıtın zayıf olduğu yerde belirsizliği koruyor mu? Raporlar konuşmaya dayalı kalıyor mu? Sınırlar açık mı?
Bilinen sınırlılıklar
Dil modelleri bağlamı kaçırabilir, bir örüntüyü abartabilir ya da akıcı ama yerine oturmayan yorumlar üretebilir. Bu yüzden ürün doğrudan kanıta öncelik vermeli, yorumların reddedilmesine alan açmalı, klinik iddialardan kaçınmalı ve kriz yaşayan kişileri nitelikli desteğe yönlendirmelidir.
Mirror terapi, tanı, tedavi, koçluk, tıbbi tavsiye ya da kriz desteği değildir. Sınırları belirli bir öz yansıma deneyimidir; gözlemleri klinik gerçekler değil, yorumlardır.
Seçme okumalar
Donald A. Schön, The Reflective Practitioner (1983); David A. Kolb, Experiential Learning (1984); Chris Argyris ve Donald A. Schön, Organizational Learning II (1996) ve Gregory Bateson, Steps to an Ecology of Mind (1972). Bu eserler Mirror'ın klinik doğrulaması değil, düşünsel bağlamıdır.